Średniowieczny koń na wojnie

Końska zbroja wojenna

Końska zbroja nazywana potocznie ladrami lub ladrowaniem, została wynaleziona już w starożytności. W Europie zachodniej końskie zbroje z metalu używane były stosunkowo późno bo ok. w XIII w. Zbroja chroniła konia przed ciosami żołnierza armii przeciwnej i stanowiła zabezpieczenie przez nadzianiem się na sterczącą broń wroga oraz była niejednokrotnie w atakach bronią zaczepną. Wygląd zbroi oraz jej waga, podobnie jak wygląd i waga zbroi rycerza zmieniała się wraz z epokami. W pierwszej połowie XVI w. aby zabezpieczyć jazdę przed kulami próbowano zakładać na konia coraz grubsze ladry, a na rycerze coraz grubszą i cięższą zbroję. Efekt był odwrotny od zamierzonego ponieważ w pełni opancerzony rycerz, wsadzany był na konia za pomocą lin i kołowrotów ponieważ sam nie był w stanie na niego wsiąść . W wyniku wagi zbroi rycerza i konia, armia traciła na wytrzymałości i zwrotności. W późniejszym czasie ulepszono zbroje i broń co odciążyło konie, dzięki temu były one zdolne do dłuższego wysiłku.